Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website gebruikt cookies en verzamelt daarmee informatie over het gebruik van de website om deze te analyseren en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante informatie en advertenties te zien krijgt. Door hiernaast op sluiten te klikken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies en het verzamelen van informatie aan de hand daarvan door ons en door derden.

Sluiten
gun jezelf,
je team,
je bedrijf
@nine room for coaching
gun jezelf,
je team, je bedrijf
@nine room for coaching

@nine coaching

Ben jij diegene, die al een poosje vastloopt? Zit je niet lekker in je vel? Heb je moeite met concentreren? Krijg je de situatie niet onder controle? Twijfel je continu? Wil je een andere baan maar hoe? Krijg je privé en zakelijk niet in balans?

En ben je er klaar mee … wil je vooruit maar lukt het niet? Gun jezelf een coach en zet een stap
in je toekomst.
Welkom bij @nine coaching.

@nine room

Op zoek  naar een leuke locatie voor een vergadering? Een fijne plek voor een brainstormsessie, (product)training of workshop? Een formeel overleg eventueel gecombineerd met een informele activiteit? Vanuit een unieke, kleinschalige locatie in de Betuwe met de aandacht die je verdient. Hier vind je rust en ruimte in een prachtige omgeving, centraal gelegen in de Nederland.

Gun jezelf ruimte voor ontwikkeling.
Welkom bij @nine room.

@nine esther

Hoi,

Ik ben Esther en het gezicht achter @nine room for coaching.  

Vanaf vandaag werk ik vanuit mijn hart, ondersteund door de kennis in mijn hoofd en met de nodige levenservaring. Van mij mag je een open blik, enthousiasme, energie, zorgzaamheid en kwaliteit verwachten.
Ik heb oprechte interesse in jou. Als individu en als groep. En daar besteed ik graag tijd en aandacht aan! 

Je bent welkom! 

benieuwd wat ik voor je kan betekenen?

nieuws

Gewoon

2 februari 2021

'Ik vind er niks meer aan'. 'Elke dag lijkt op de volgende en de vorige' en 'het weekend is ook hetzelfde'. Het is februari 2021 en voor het eerst sinds Corona deel uitmaakt van ieders leven, balen mijn kids en doet gelatenheid haar intrede.
Als moeder van dit viertal vind ik dat we niet mogen klagen. We zijn gezond. Hebben voldoende ruimte binnen, kunnen naar buiten met én zonder hond. Gewoon.

Eentje mag vanwege haar examenjaar 'gewoon' naar school. Gewoon is niet gewoon. Alle ramen en deuren staan open. Het is kil, koud en afstandelijk in de tot lokaal omgetoverde gymzaal.
Docenten zijn er wel en soms ook niet. Zijn ze er niet dan wordt de les vanuit huis gegeven. Van de eindexamenkandidaten wordt wel verwacht dat ze op school zijn. In de kou starend naar een scherm. Ongewoon. 
In de pauze niet samen aan tafel. Dat is te dichtbij. De getroffen maatregelen zijn begrijpelijk. En ja, we doen allemaal ons best. Maar in zo'n eindexamenjaar hoor je te knallen, te lachen, te delen en te genieten van en met elkaar. Samen. Dichtbij. Gewoon.

De oudste volgt een internationale studie maar hij heeft zelfs de universiteit en zijn studentenstad nog niet van dichtbij gezien. En dat is 'gewoon' Rotterdam. Kennismaken met zijn (internationale) studiegenoten zit er -behalve via beeldschermen- niet in. Het samenwerken, verloopt via dezelfde schermen. Het nieuwe gewoon?

Goede momenten zijn er zeker. Lekker samen lunchen. Geen stress tijdens het avondeten omdat er altijd iemand moet sporten. We hebben mooie gesprekken, discussies en af-en-toe ontploft een bommetje. Bijzonder zijn de wandelaars en fietsers die we vroeger alleen tijdens de bloesemtocht maar nu dagelijks tegenkomen. Iedereen lijkt de klompenpaden te ontdekken en te genieten van modderweggetjes, paadjes en weilanden. De levendigheid op het platteland is toegenomen en vormt een contrast met de stilte in de stad.

Voor ons gezin draait het leven in aangepaste vorm door. Voor veel anderen is dit niet het geval. Wat als je werk en daarmee je inkomen wegvalt? Je werk, mantelzorg en thuisonderwijs moet combineren? Je alleen woont, thuiswerkt en daardoor nog meer alleen bent? Het gebrek aan sociale contacten je opbreekt? Wat als je nóg langer moet wachten op een operatie? Als je niet naar buiten kunt omdat het niet veilig is? Of omdat de ruimte ontbreekt. Talloze schrijnende situaties aan de orde van de dag.

Loop er niet te lang mee rond. Als coach kan ik je verder helpen. Uit de knoop tijdens een wandeling of in mijn gastvrije ruimte. Ik zie je graag. Gewoon omdat het kan en soms zo nodig is. Niet aarzelen. Bellen of appen. Dat kan nog steeds gewoon. Net als vroeger.

Liefs,
Esther

Meer grage dagen in 2021

20 december 2020

2020 - een bijzonder jaar voor iedereen. Een jaar om te onthouden én snel te vergeten. Te koesteren en te verwerken. Komende dagen zijn anders. Binnen alle beperkingen ga ik voor fijne dagen-in-afgeslankte-vorm. Op het eten na ..).  

Het afgelopen jaar heb ik geprobeerd de mogelijkheden binnen het onmogelijke te zien. En wat is het dan fijn als (kleine) groepen de weg naar @nine room for coaching weten te vinden. Coachees zich melden.                                                    Jullie hebben mij het vertrouwen gegeven in de toekomst. Dankjewel! En wat zou het fijn zijn als de corona eindstreep in zicht komt. Zover is het nog niet en dus roeien we met de riemen die we hebben. Zorgen we goed voor onszelf en elkaar.

Ik wens je -net als in het bericht hieronder- veel grage dagen. Wees lief voor jezelf en de ander. En zie je iemand worstelen met deze dagen? Luister. Oordeel niet. Spaar je knuffels op en deel ze op een later moment. Dat komt .... echt.

Liefs, Esther

Veel grage dagen in 2020

25 december 2019

Vanochtend buiten zag ik mensen wandelen | hardlopen | samen | alleen | met of zonder hond | naar de kerk | revalideren | onderweg. Prakkiseren | Genieten.

Ik wens je fijne dagen. Wees lief. Voor jezelf en de ander. En zie je iemand worstelen met deze dagen? Luister | geef een knuffel en oordeel niet.                                                                                                                                     
@nine room for coaching wenst je voor 2020 veel 'grage' dagen en wat dat zijn mag je zelf bepalen. Grage dagen zijn simpelweg dagen, die je het liefste hebt.       

Iedereen die het afgelopen jaar voor 'mijn grage dagen' heeft gezorgd: dankjewel!

Liefs, Esther

inspiratiesessie op locatie

27 juni 2019 | 9.00 - 12.30 uur 

Ben jij die zelfstandig ondernemer zonder personeel | (bijna) starter | twijfelaar én vind je het leuk samen vanuit een unieke locatie te werken?

Meld je dan aan voor de inspiratiesessie op locatie op donderdag 27 juni 2019. Tussen 9 uur en half 1 kun je bij @nine room je laptop openklappen en aan de slag. Samen drinken we koffie, thee met wat lekkers. Natuurlijk kun je netwerken. Ook voor vragen, opmerkingen, tips en ideëen ben je van harte welkom. Deelname is gratis. Delen ook. Net als parkeren. Als jij je aanmeldt per mail ontvang je van mij een bevestiging. Wacht niet te lang want vol = vol.

Ik kijk uit naar je komst!  

Groet, Esther

blog

Feestdagen zonder knuffel, kus of handdruk

20 december 2020

Gek genoeg kwam die gedachte pas gisteren bij me op. Hoe doe je dat? Oud & nieuw vieren zonder knuffel, kus of handdruk?

Ik kan me herinneren dat ik het als kind-in-nachtpon verschrikkelijk vond familie, kennissen of vreemden een knuffel of een kus te moeten geven. En dan vooral de (aangeschoten) vrienden van je ouders of vreemden die spontaan binnenwandelden voor een nieuwjaarsborrel. De fase erna was minstens nét zo spannend. Groot genoeg om oud & nieuw te vieren in de plaatselijke disco. Kreeg je de knuffel en de zoen van die ander waarop je zo hoopte? En waren het er genoeg? Feesten, dansen, zingen, springen. Met elkaar. Binnen 1,5 meter. Een herinnering die ik mijn tieners ook gun. 

Afgelopen zomer floepte de laatste spontane knuffel eruit. Twee vrienden stapten binnen en in mijn enthousiasme begroette ik de eerste met een knuffel en een zoen. Gevolgd door het besef dat dat echt niet meer kon vanwege corona. Rode wangen van schaamte. Gelukkig bleef dit ongestraft. 

Met ons zessen thuis passen we ons aan en houden we ons zoveel mogelijk aan de regels. En tuurlijk geeft dat discussie. Kerst en oud & nieuw in afgeslankte versie. Behalve het eten dan ... Helder is wel dat we met ons zessen nergens heen hoeven. Ontvangen is ook beperkt. Schipperen, wikken en wegen is lastig in een huis waar de achterdeur altijd open staat. 

Als ik nu mag denken wat ik denk, kan voelen wat ik voel en kan zijn wie ik ben ... zou ik zoveel lieve mensen om me heen een knuffel en een zoen willen geven. Niet alleen omdat het nieuwe jaar begint maar juist omdat ze het verdienen of nodig hebben. Om te delen, het jaar af te sluiten of gewoon omdat het fijn is én je er nooit te groot voor bent. Mijn overtollige knuffels sla ik op, om ze straks snel los te laten en te delen. 

Voor ons is het duidelijk. Wij vieren Kerst met elkaar. Lachen. Discussiëren, Bekvechten, Spelletjes. Knuffelen. Samen eten en drinken. Terug- en vooruitkijken. 

Dit geldt niet voor iedereen en daarom stel ik voor te kijken naar wat wél kan. Niet alleen voor jezelf maar juist voor die ander. Maak een praatje met een onbekende, zeg elkaar gedag, doe een boodschap, bezorg een brievenbuspakketje met (zelfgemaakt) lekkers of doe een kaartje in de bus ... . Deel je lach, geef andacht en heb een luisterend oor. En ... spaar je knuffels op.

Fijne feestdagen, Esther

een compliment en nu ...

21 oktober 2020

“…. Esther zet je letterlijk en figuurlijk in beweging op een veilige, betrokken en eerlijke manier. Ik vond het prettige gesprekken met confrontaties met mezelf op een veilige manier. Ik heb ervaren dat Esther oprecht betrokken is, zich écht verdiept in jou als mens …”

Recent heeft een cliënt een traject bij @nine room for coaching afgerond. Ze weet dat ik enorm trots op haar ben. Er meters zijn gemaakt. Ze heeft haar terugkoppeling gegeven. Een stukje hiervan staat hierboven. De rest vind je op mijn site. En tuurlijk kan ik van alles leren en verbeteren. Altijd en overal. Maar dit neemt niemand mij af. Al voelt het delen ervan, ongemakkelijk en een stap buiten mijn comfort zone.
 
Bij coaching tref ik regelmatig cliënten die dit herkennen en niet zo goed om kunnen gaan met een compliment of een kwaliteit. Als coach is het makkelijker je te focussen op de ander. In dit blog doe ik dat niet maar ga de uitdaging met mezelf aan. En wat zou het fijn zijn als het jou ook een stapje verder helpt. 
 
Een zonnige (najaars)maandag in september startte goed. Die dag heb ik het SVH examen Sociale Hygiëne Horeca behaald. Met een ‘dikke vette negen’. Dat cijfer hoeft er van mij niet bij maar dit waren de woorden van Gabriëlla Café van Horeca Stichting Nederland. Zij belde mij onderweg naar huis. En feliciteerde me met het diploma.
 
Wat volgde was een leuk telefoongesprek. Zij zorgde ervoor dat ik het compliment durfde te ontvangen. En te genieten van het trotse gevoel. Een gebaar waarmee zij mij verraste en tegelijkertijd haar onderneming goed op de kaart weet te zetten.
 
Ik ben niet zo goed in het ontvangen van complimenten. Met reacties als ‘Het kan altijd beter’, ‘Jij hebt het net zo goed gedaan’, ‘Ach, dat stelt toch niks voor’. Ook voel ik me meestal ongemakkelijk. Als het kan, ga ik die momenten uit de weg.
 
Ondertussen geef ik wel complimenten. Al zie ik mijn gezin nu ook de wenkbrauwen fronsen. Doe mijn best.
 
Als coach zoom je in op ontwikkelpunten. En de kwaliteiten, die elk mens heeft. Soms zijn ze verstopt en dan is de uitdaging ze te vinden – af te stoffen én op te poetsen. Zodat er een glansje komt. Liefst in de ogen.
 
Zoek je een coach die je daarbij kan begeleiden? @nine room for coaching.
 
Liefs,
Esther

Herfstdip of herfsttip 

13 oktober 2020

'Jij bent niet zo goed met de herfst en de winter', hoorde ik een jaar of tien geleden. Het duurde nog een aantal jaren voordat ik dit durfde te bevestigen. Hardop zeggen, was de volgende stap.

Het klopt dat ik niet zo goed ben met die seizoenen. Alhoewel. Ik houd van sneeuw, skiën, schaatsen, wandelen in de kou of fietsen door bergen met ritselend blad. Ik vind de kleuren mooi en lelijk tegelijk. Kaarsjes branden volop. En toch ...

Onlangs mocht ik bij een sessie zijn en daar kwam deze zin meerdere keren terug: 'Accepteer het gevoel dat er toch al is'.

Ik doe mijn best. Dat lukt meestal. Een druk gezin, sociale contacten, werk en voldoende hobby's zorgen ervoor dat ik me vrijwel nooit verveel of alleen voel. En inmiddels weet mijn omgeving dat ik me graag verstop in deze periode. Ze laten me even en zoeken me vervolgens op of trekken me uit mijn schuilplaats. Dat is fijn. Als je deelt en vertrouwen geeft, ontstaat begrip.

Ik maak me zorgen. Niet over mezelf maar wel over zoveel anderen. De start van de herfst en de verscherpte corona maatregelen vallen samen. Het is duidelijk dat er iets moet gebeuren om de verdere opmars van corona te stoppen. Rationeel begrijp ik dit volkomen. Het gevoelsmens in mij protesteert.

Als je last hebt van een herfstdip en ondertussen de deur niet meer uitkomt vanwege het verplichte thuiswerken, worden dagen lang en eenzaam. Donker en kil. Kun jij je ertoe zetten elke dag naar buiten te gaan? Buitenlucht opsnuiven en genieten van je omgeving? Lukt het een maaltijd te koken? Goed voor jezelf te zorgen? Contact hebben met familie, vrienden of bekenden? Je dagritme aan te houden? Of vind je dit lastig?

Vind je het lastig je gevoel te delen? Negeer je dit gevoel? Het accepteren ervan is niet eenvoudig. Maar helpt je wel de volgende stap te zetten. Dat hoef je niet alleen.

Coaching kan voor jou dé manier zijn ermee om te leren gaan. Maak je herfstdip bespreekbaar. Door te delen, je vertrouwen te geven en ermee aan de slag te gaan, leer je het gevoel te accepteren dat er toch wel is. Natuurlijk in de veilige omgeving van @nine room for coaching. 

Liefs,
Esther

Gastvrij & Coronaproof ...

23 september 2020 

Vorige week stond de diploma uitreiking van de oudste op het programma. Zes jaar middelbare school voorbij gevlogen. De uitreiking is een mooie én lange zit met tijd herinneringen op te halen. Luisteren naar korte toespraken van docenten, die gewend zijn hun leerlingen ‘los te laten’. Hun bijdrage aan de ontwikkeling zit erop. Als trotse moeder geniet ik met gemengde gevoelens van deze avond. En net als zoveel anderen heb ik moeite met verandering die hoort bij deze afsluiting.

De avond is voor hem een afsluiting van een mooie periode én een begin van een nieuwe. Hij heeft er zin in.  Logisch.
En ik? Ik gun hem alles. Elke stap, elke ontwikkeling, elk feestje maar ook de misstappen die erbij horen. Alles.

Tegelijk is het verrekte moeilijk want als ik mijn ogen sluit, ruiken zijn blonde haartjes naar Zwitsal; eet hij zes boterhammen bij zijn eerste schoolontbijt; fietst hij met drie jaar dijk-op-en-af; leert hij skiën, snowboarden en fietst hij voor het eerst met zijn bijna-grote-mensenfiets naar de middelbare. Hij kiest zijn eigen vakkenpakket, zoekt een studie. Niet nu maar volgend jaar. Eerst op ontdekking. Hij zit langer aan tafel; discussieert mee en als we elkaar aankijken, zitten zijn ogen inmiddels hoger dan die van mij …).

Loslaten, veranderen of ontwikkelen ...

17 juli 2019

Afgelopen week heb ik, sinds het voorjaar, voor het eerst weer gasten ontvangen in mijn ruimte. Corona en een verbouwing zorgden voor enige vertraging.

En wat was het fijn ... mijn ruimte te kunnen delen met onbekende gezichten | de nieuwe pui met openslaande deuren te kunnen gebruiken. En te genieten van de zon en het prachtige licht | zorgen voor een traktatie bij de koffie, lekkere lunch en zo nog meer | vragen te kunnen beantwoorden of in elk geval mee te mogen denken. 

'Mogen we de ruimte naast de trainingsruimte ook gebruiken? En is het goed als we buiten een stuk van de training doen? Mogen we zelf weten waar we lunchen? Staand | zittend | binnen | buiten. We trainen zonder tafels, kan dat? Heb je wat lekkers voor een deelnemer die vegan is? O ja, eentje is vegetarisch. Heb je ook speltbrood? En hoe coronaproof is je ruimte? Weet je een leuke, korte wandeling tijdens de lunch? Ken je een goed B&B in de buurt? Heb je een flipover? En mogen we aan het eind blijven zitten om te evalueren?'

Om angst bij de deelnemers rondom corona zover mogelijk weg te nemen, heb ik voorafgaand aan de training een mail gemaakt met daarin de getroffen maatregelen. Zo is iedereen van hetzelfde op de hoogte.

Er is ruimschoots voldoende afstand, genoeg ventilatie, het toilet en de deurklinken worden extra schoongemaakt en iedereen kan op elk gewenst moment zijn handen wassen en/of ontsmetten. Dat je daarbij je eigen verantwoordelijkheid neemt, spreekt voor zich. 

Wat ook fijn was, was dat de groep onze (Weimaraner) Wolf letterlijk in het midden had opgenomen. Zat de groep in de kring dan lag de hond in het midden. Even voelde het alsof het nooit anders was geweest. Het gevoel dat ik met mijn ruimte wil overdragen aan jou, als klant, leek te worden begrepen, En dat is zo fijn.

Ik ben me ervan bewust dat een (trainings)ruimte slechts een klein onderdeel is van een bijeenkomst. Het is niet meer en niet minder dan een plek waar je je training, (product)ontwikkeling vergadering, overleg of workshop organiseert. Afgestemd op de grootte van de groep en de vaak technische eisen.

Als mens ben ik gevoelig voor sfeer. Sfeer van een ruimte, sfeer binnen de groep, aan tafel. Altijd en overal. Als het 'niet klopt' moet ik wennen. Meestal lukt dat. Soms word ik er zo door afgeleid dat het me de hele dag bezighoudt. Belemmert en in de weg zit. Dat komt de kwaliteit van een training of andere bijeenkomst nooit ten goede. En ik weet dat ik zeker niet de enige ben.

De ruimte die @nine room for coaching biedt, is vertrouwd - veilig - kleinschalig - coronaproof en gastvrij. Met aandacht voor sfeer. Natuurlijk is er wifi, zijn diverse opstellingen mogelijk en staan de flipover en beamer klaar.

Graag denk ik mee over een opstelling, inrichting, aankleding en/of andere wens. Juist omdat ik weet hoe belangrijk een ruimte voor een bepaalde bijeenkomst kan zijn. Meedenken kan alleen als jij je behoeften kenbaar maakt En dat mag altijd. Graag zelfs.

Tel daarbij op dat @nine room for coaching in een prachtig authenthiek dorpje aan de Linge ligt | bereikbaar is op 5 autominuten van de A2 (knooppunt Enspijk) met voldoende gratis parkeergelegenheid en binnen een half uur vanaf Utrecht - Den Bosch - Tiel en Dordrecht. 

Het wordt tijd elkaar te ontmoeten. Ook in deze tijd. Er is gelukkig nog zoveel wél mogelijk.

Liefs, Esther

vragen, informatie, feedback?
contactgegevens

Esther van de Hoef
Vlietskant 9, 4155 BE Gellicum
06 139 983 67
esther@nineroomforcoaching.nl

routebeschrijving

© 2020 @nine room for coaching | ontwerp en realisatie door Janine Ontwerpt