@nine coaching

Mijn oma was mijn eerste kennismaking met Alzheimer. Daarna lange tijd niets, totdat mijn moeder drie jaar geleden de diagnose Alzheimer kreeg ... en omdat er op dat moment zoveel van alles speelde, duurde het even voordat ik me bewust werd van de impact en het gewicht van dementie én mantelzorg op ons dagelijks leven.

Als NOBCO gecertificeerd coach én berijfsmaatschappelijk werker koester ik de sessies met cliënten. Naast theoretische kennis, (levens)ervaring, inter- en supervisie doe ik ook de nodige ervaring op tijdens deze sessies. En dat komt de sessies en mezelf ten goede.
Thema's als het krijgen van balans tussen werken en het draaien van een huishouden met een (jong)gezin, carrièreswitch - verlies van gezondheid en naasten - tiener(ellende) - uitvliegende kids - de overgang en mantelzorg. Alles komt aan bod. Thema's die ook mijn deur niet voorbij gaan.
Dit keer mantelzorg, ontstaan na het wegvallen van mijn vader, mijn moeders psychische variatie en de dementie.

"Waarom noem je mijn oma?" "Ben ik een oma dan?" Op de digitale fotolijst komen foto's voorbij van je kleinkinderen en je somt hun namen op. De combinatie foto en naam is ingewikkeld, laat staan het besef al ruim 20 jaar oma te zijn.

Bijna 2 maanden geleden ben je verhuisd van het woonzorgcentrum naar het verpleeghuis. De verhuizing was noodzakelijk vanwege je aanhoudende manische gedrag. Of was het een terugkerend delier? Een forse terugval in de dementie?
De verhuizing een paar straten verder is meer dan het overbrengen van spullen. We maken kennis met nieuwe gezichten, hebben intakes en proberen nieuwe regels, gewoonten en gebruiken snel eigen te maken. Mijn moeder ondergaat het gelaten. In één dag maakt haar manische gedrag plaats voor passiviteit en apathie.

Fijn dat je in het dorp blijft waar je ruim 50 jaar met papa hebt gewoond en de mensen kent. Voor ons is het ook fijn dat de mensen jou kennen. Regelmatig ben je teruggebracht door een bekende of een bekende-van-een-bekende als je weer eens op pad ging. Bang dat je de straat op gaat, zijn we niet meer. De deuren in het verzorgingstehuis zitten op slot. De code weet je feilloos te noemen maar de weg naar buiten niet.

De weg naar je kamer is ook een raadsel. Links of rechts, geen idee. Je beweegt je traag achter de rollator. Sloffend en schuifelend door de mist.
Je huid voelt droog, je armen dunner en in je gezicht verschijnen plekjer en vlekjes. De make-up is al een poosje van je gezicht en langzaam raak ik gewend aan een moeder-zonder-lipstick. Je spierkracht verdwijnt en hoewel je enthousiast meedoet aan een eigen versie van Heel Holland beweegt, ontbreekt elke coördinatie.

Je kleding hangt losjes om je heen, net zoals het horloge-zonder-tijd om je pols. Je meldt dat je naar bed wilt en ik begrijp er niets van. Het is kwart over achter. We rekken het nog een uurtje. Ik was je gezicht en handen, jij poetst zittend in je luie stoel je tanden een beetje. Ik trek je nachtpon aan en jij legt je beha over je knieën. Als ik me hardop afvraag, wat je met die kniebeschermers moet, lach je. Oprecht. Geloof ik.

Het is fijn bij je te zijn en tegelijk ontzettend ingewikkeld. Je staart in het niets. Je verheugt je niet meer op wat komt en het verleden wordt steeds waziger. Dementie dringt door in alle vezels van het verleden, het heden en de toekomst.

Je breekbaarheid en emoties raken. Ik geef er nu niet aan toe. Tranen mogen wachten tot in de auto en dat lukt nét. Tranen en een tas met vuile was op de achterbank. Mantelzorg is zoveel meer dan wasjes draaien.

Mantelzorg heeft impact op je dagelijks leven, mentaal en fysiek. Het kan de zorgvuldig opgebouwde systemen op je werk, thuis of allebei ontwrichten. 

Ken of ben jij diegen die hierdoor dreigt vast te lopen? Of al vastgelopen is? Bel of app vrijblijvend | 06 139 983 67 | Ik ben Esther | coach | bedrijfsmaatschappelijk werker.

Vieren? Trots op jezelf? Vage begrippen wanneer je bent opgegroeid met 'doe maar gewoon', 'je bent niet beter dan een ander' en 'het kan altijd beter' ...

Inmiddels ruim een week geleden heb ik samen met een groep medestudenten het diploma BedrijfsMaatschappelijk Werk (bmw) ontvangen. Een mooie afronding van een post-hbo opleiding aan de Haagse Hogeschool.

Geheel vrijwillig besloten de liefsten erbij te zijn. Met vijf stuks van ruim boven de 1,75 meter is de rij stoelen goed gevuld. Fijn dat ze er zijn maar tegelijk ook ontzettend ongemakkelijk. Opeens sta ik in de belangstelling om mooie woorden en het diploma te ontvangen. Krijg ik tijd, ruimte, aandacht me trots te voelen ... te vieren dat ik nu naast gecertificeerd coach ook gediplomeerd bmw'er ben.

Ik ben blij met wat ik de afgelopen jaren heb bereikt en gelukkig met het werk dat ik doe. Maar trots? Dat is een ander verhaal. 'Trots' heeft verschillende betekenissen variërend van 'zelfbewustheid, gevoel van fierheid' naar 'denken dat men beter is dan de ander' tot 'hooghartig en superieur'.

In ons gezin vroeger thuis had trots een negatieve betekenis en daarmee ben ik groot geworden. Kwam je met een acht voor een toets uit school werd hardop de vraag gesteld waarom het geen negen was. De woorden 'ik ben trots op je' kan ik me niet herinneren, laat staan voelen.
Mijn wederhelft is opgegroeid met de positieve betekenis van trots en het gevoel van fierheid is hem niet onbekend. Hij kan zichzelf een compliment geven en genieten van het behaalde resultaat. Dat is mooi te zien.

Met die mix is ons viertal groot geworden en ja, ik ben trots op ze. Op wie ze zijn, wat ze doen en laten, wat ze aankijken en bespreekbaar maken. Ook ben ik trots op mijn cliënten die hun kwetsbaarheid durven te delen en stapjes zetten naar beter. Dat gevoel is fijn, warm en welkom. Nu mijn eigen-trots-zijn-gevoel nog ...

Als coach en bmw'er kun je mij inzetten voor de begeleiding van individuen terug naar werk (re-integratie), ter voorkoming van uitval of bijvoorbeeld voor een ontwikkeltraject. Achtergrond, opleiding, functie, leeftijd, cultuur en dergelijke doen er niet toe. Jij doet ertoe!
Naast de invidu zijn ook afdelingen, teams en bedrijven welkom voor advies, begeleiding, training en ontwikkeling op diverse gebieden waaronder: goed werkgeverschap, zelfzorg, verzuim(beleid), communicatie en samenwerking. Als werkgever heb je concrete doelen zoals bijvoorbeeld terugdringen van het (ziekte)verzuimpercentage en verloop. Trots is een moeilijk meetbaar begrip maar van onschatbare waarde. Een trotse werkgever en trotse medewerkers presteren beter, zijn betrokken en loyaal. Dat komt het ziekteverzuim en het verloop binnen de organisatie altijd ten goede.

Ik ben Esther, trots | gecertificeerd coach | gediplomeerd bedrijfsmaatschappelijk werker en begeleider van familieopstellingen | 06 139 983 67 | esther@nineroomforcoaching.nl

Vakantie geeft ontspanning, voedt creativiteit en helpt me mijn droom in stukjes op te knippen.

Gellicum. Kleine stukjes droom, creativiteit, tijd en samen hard werken hebben geleid tot mijn ruimte. Met je team, afdeling, bedrijf, medecursisten of in ander groepsverband ben je van harte welkom. Mijn ruimte kun je huren om te brainstormen, vergaderen, trainen of te overleggen. Waar je binnen met buiten kunt combineren.

Italië. Een eenvoudig ingericht appartement op een agriturismo. Een prachtige plek met alles wat we nodig hebben. Geen keuzestress of dilemma's. Genieten van gestreken linnengoed, zwembad, schitterende tuin en prachtige omgeving. Water koken in de fluitketel en koffie maken door water op te gieten in een filter.
Het agriturismo ligt bergop aan een steeds smaller wordende weg, die verderop doodloopt. Daar begint mijn droom. . 

Naast het kerkje nog wat huizen, waarvan één te koop. Gelegen in een uitloper van de Dolomieten tussen olijfbomen met prachtig uitzicht op het meer. Mijn droom een b&b te starten, staat weer helder voor de geest en helpt mijn hoofd op hol. 
Een onvervulbare ik-vertrek-droom omdat ik gelukkig geworteld ben in de klei tussen de rivieren. Kids, familie en vrienden dichtbij, steden op korte rijafstand en wonend in een mooie boerderij midden in een piepklein dorpje. Zonder bergen helaas.

Deze vakantie droom ik rustig verder over het opknappen van het huis, zoekend naar oud servies, het ontvangen van gasten met lekkere hapjes en drankjes en knisperend linnengoed. Het lukt om de vertaalslag te maken naar mijn eigen ruimte, ideeên op te doen en kleine stukjes droom in doelen op te knippen.

Ik kan geen bergen toveren maar bij @nine room for coaching kun je genieten van rust, ruimte en een prachtige omgeving. Geen gestreken linnengoed maar wel een verse en uitgebreide lunch. En wie weet, vind ik nog oud servies deze vakantie.

Mijn doel is een positieve bijdrage te leveren aan jouw programma door veiligheid te bieden in een inspiratievolle ruimte, ervoor te zorgen dat je je gast én thuis voelt en je te verwennen met een lekkere lunch. Je bent die dag mijn enige gast.

Dit kan natuurlijk met gebruik van digitale middelen maar zeker ook zonder. Probeer eens de digitale snelweg te verlaten en met volle aandacht met elkaar in gesprek te gaan. Zonder afleiding te luisteren. Creativiteit te voeden en en wie weet, lukt het kleine stukjes droom te realiseren.

Welkom,
Esther (06 139 983 67)

Na Poly, de heftige zomerstorm eerder deze week nam ik me voor een foto te maken van mijn gehavende pluktuin met geknakte stengels, hangende bloemen in prachtige kleuren en vormen. Schoonheid-met-schade. Alles behalve het perfecte plaatje. De foto ben ik vergeten en het beeld the-day-after laat alweer (volmaakte) schoonheid zien. 

Bij de bloemen in mijn tuin lijkt sprake te zijn van balans tussen draaglast en draagkracht. De ingrijpende gebeurtenis, de storm is zeker van negatieve invloed op mijn pluktuin (draaglast) maar door de tijdelijkheid van de storm en de enorme veerkracht van de bloemetjes lijkt de balans snel hersteld. Bovendien is de schade relatief kijkende naar de elders veroorzaakte ellende en leed.

Veel mensen kampen met een disbalans tussen draaglast en draagkracht. En die mensen begeleid ik als coach. Samen met de cliënt sta ik onder andere stil bij de draagkracht en de mogelijkheden deze te herstellen of te verbeteren. Denk bijvoorbeeld aan voldoende ontspanning, rust en tijd voor jezelf, een fijne relatie thuis, goede sociale contacten, prettige werksfeer en leuke (kleine) gebeurtenissen.

Zelf ben ik opgegroeid en volwassen geworden in een tijd zonder social media. Als je contact wilde, liep je naar de telefoon staande op een kastje in de gang of hangend aan de muur. Je draaide het nummer en als de persoon die je belde, niet opnam, had je pech. Mensen waren daardoor vaker niet dan wel bereikbaar. 'Het' kon wachten, loste vanzelf op of werd op een ander moment opgepakt. Die onbereikbaarheid leverde onbewust een positieve bijdrage aan de draagkracht.

Door social media is sprake van 24/7 bereikbaarheid. Mijn kids geboren in deze eeuw weten niet beter. LinkedIn bestaat sinds 2002, Facebook volgde 2 jaar later en vanaf 2010 is er Instagram. En er is veel meer.
Als iemand telefonisch onbereikbaar is, zijn er voldoende andere mogelijkheden om contact te leggen. 

Het aantal mensen dat zonder kan, sterft uit. 
Ook ik doe mee met LinkedIn en Instagram. En om te voorkomen dat mijn vrije tijd volledig opgaat aan een oneindige stroom informatie, prachtige beelden, heerlijke gerechten, leuke weetjes en talloze tips blijft het daarbij. Dat ik hierdoor niet met alles meedoe of erbij hoor, heb ik geaccepteerd. Een noodzakelijke stap omdat ook ik gevoelig ben voor alles om me heen.

Dit is één van de stappen die je kunt zetten om je draagkracht te bewaken. Wat doe jij als je een voortdurende disbalans ervaart tussen draaglast en draagkracht? Als het je niet lukt verandering aan te brengen? Je niet weet waar te beginnen? Als de stress op je werk je te veel wordt | de sfeer thuis om te snijden is | je geconfronteerd wordt met een ingrijpende gebeurtenis zoals verlies of ziekte. In dit en andere situaties kun je vrijbijvend contact opnemen.

Ik ben Esther, coach en bereikbaar via mail (esther@nineroomforcoaching.nl) | app en telefoon (06 139 983 67). Niet 24/7 maar wel binnen 3 dagen. Ook via Instagram, daar kun je onder meer zien hoe ik door ontspanning, rust en ruimte mijn draagkracht op peil houd of vergroot. Met een knipoog. 

Liefs,
Esther (06 139 983 67)

Elke ochtend ben je bij me en wek je me voordat de wekker gaat. Je zorgt ervoor dat ik sneller wakker word dan vroeger en voorkomt dat ik opnieuw in slaap dommel.  

Door jou zoeken mijn benen hun weg buiten boord en sla ik mijn dekbed open tot onder mijn navel. Alleen op die manier vind ik de nodige afkoeling, ongeacht de temperatuur in de kamer. Soms bang te bezwijken onder de plotseling opkomende hittegolf om vrij snel erna mijn dekbed weer tot mijn kin op te trekken. 

Je bent 's nachts een trouwe bezoeker, die me beloont met een extra uur dag-in-de-nacht. Een gratis pieker uur inclusief benen-buiten-bed ritueel. Meestal hoor ik de kerkklok vier uur slaan en soms tel ik de vijf slagen ook.

Ik ben niet medisch onderlegd maar vind de nodige informatie via internet. Meldde me in april aan voor diverse workshops/webinars van de 'week van de overgang' en neem die informatie tot me, die ik kan behappen.
Het boek 'Ook leuke meisjes worden 50' dient als naslagwerk. 
Met vriendinnen maken we er grapjes over. Grapjes met serieuze ondertoon. Op zoek naar een nieuwe balans. Fijn dat het bespreekbaar is. 

Ik kan om je lachen en huilen tegelijk. Je openbaart je op ongewenste momenten en zorgt voor emoties die alle kanten opvliegen. Mijn kinderen zien me af-en-toe opstijgen en weten dat dit de overgang is. Een woord, waarvan ze deze betekenis tot voor kort niet kenden. Wat het verder inhoudt, boeit ze niet en die selectieve informatievoorziening is prima.
De gedachten van mijn man? Geen idee maar hij doet zijn best me te begrijpen. Gezien de gemiddelde duur van de overgang krijgt hij de tijd een weg te vinden. Met mij. 

Wat opvalt, is dat de overgang vaak wordt weggemoffeld. Het mag er niet zijn van of voor de ander maar ook niet van jezelf. Het komt immers nooit uit. En de ongemakken? ... Onzin.
Ik maak het bespreekbaar door er grapjes over te maken en erom te lachen. Bagatelliseer en heb er tegelijk last van. Baal enorm van alle veranderingen die plaatsvinden, probeer me aan te passen en me er niets van  aan te trekken. Ik bevind me soms in de acceptatie maar vaker nog in de ontkenning. 

Medisch gezien, zijn er mogelijkheden het jezelf makkelijker te maken. Loop je ermee rond? Bezoek dan je huisarts en deel je verhaal. 

Naast privé kan deze fase van je leven je werk enorm beïnvloeden. Je prestaties lopen uit de pas. Je hebt lastige gesprekken met je leidinggevende. Je collega's begrijpen je niet. Je bent moe. Futloos. Emotioneel. En wát is het lastig je kwetsbaarheid te tonen. Eerlijk je verhaal te vertellen, zelfs als de kleur van je gelaat alles verraadt.

Ik ben Esther, coach en heb sinds kort last van de overgang. Mijn werk gaat gewoon door en ondertussen probeer ik vrienden te worden met deze fase in mijn leven. Misschien is acceptatie het hoogst haalbare. Herken je dit maar lukt het je niet de balans terug te vinden? De regie te pakken? Heeft de overgang invloed op je functioneren? Elke dag opnieuw?

Neem (vrijblijvend) contact met me op. Ik begeleid je graag.
Ervan overtuigd dat je van waarde bent. In elke fase van je leven.

Liefst,
Esther (06 139 983 67)

Ons traject duurt voort ... niet omdat je meer aandacht verdient dan de ander maar ook niet omdat je minder bent dan de ander. Ergens halverwege vorig jaar stapte je binnen. Groot, sterk en alleen. Gewend alles zelf op te lossen. Tot dat moment. 

Jouw hulpvraag blijkt ingewikkeld en overstijgt mijn kennis en ervaring. Je meldt je aan bij de specialistische hulp binnen de GGZ. Na de intake beland je op een wachtlijst van 6-8 maanden. In de tussentijd faciliteert jouw werkgever onze gesprekken en toont zich goed werkgever.

Af en toe bel je de insteling en informeer je naar de wachtlijst. De genoemde periode houdt stand. We werken ernaar toe en door een aantal gebeurtenissen loop je op je tenen en is het donker in je hoofd. 
Na acht maanden bel je ze en je hoort dat de wachttijd verder is opgelopen. Duur? Onbekend. En als kers-op-de-taart vertelt de medeweker dat ze je -gezien de complexe situatie- wellicht geen passende hulp kan bieden. Bijzonder, zeker na de uitgebreide intake. Je krijgt wat advies over andere instellingen en dat is het.

Als ik je vraag hoe je je voelt, treffen je woorden me. 'Lamgeslagen, intens verdrietig, alleen en ik doe-er-niet toe'. De afgelopen maanden heeft mijn client geleerd zijn gevoel, pijn, angsten en verdriet te delen.
Zijn vertrouwen groeit ... tot nu. Een dubbeltje op zijn kant. 

Ik ben boos en wacht met bellen tot de volgende dag. Dezelfde medewerker vertelt dat de wachttijd een jaar kan duren. Ze kampen met een hoog ziekteverzuim, waaronder long covid collega's. En ja, voor de hulp die deze cliënt nodig heeft, kan hij beter naar een andere instelling. Ook meldt ze dat ze hem geen voorrang kan geven, er zijn immers veel wachtenden.

Ik benoem het gebrek aan duidelijkheid, begrip, vertrouwen en voel me -net als de cliënt- totaal niet gehoord.

Hij vraagt NIET om voorrang, hij wil duidelijkheid. Ook als trajecten langer duren. Dit kan met één telefoontje. Hij heeft geen boodschap aan het hoge ziekteverzuim. En hoe goedbedoeld het advies van een andere organisatie ook is, dit bericht is kwetsend. Tijdens de intake heeft hij zo zijn best gedaan zijn verhaal te vertellen en wát was hij blij met een plekje op de wachtlijst.

Beste medewerker, verplaats je in de ander. Wees duidelijk, eerlijk en heb respect voor de cliënt. De schade die nu is aangericht, is groot. Zijn vertrouwen is weg. 

Ik zal het simpel uitleggen. Stel, jij koopt een nieuwe keuken met levertijd. Er wordt een datum afgesproken. Tussentijds neem jij contact op want de keukenboer is niet zo spraakzaam en de geplande datum kan worden aangehouden. Je regelt een kookplaatje, koelkast en wat werkruimte. Je sloopt je keuken en vlak voordat de keukenboer start, bel je hem om te vragen hoe laat hij verwacht te beginnen. Dan hoor je dat hij voorlopig niet komt; startdatum onbekend en het gekozen aanrechtblad is niet meer leverbaar. Hij vraagt je zelfs op zoek te gaan naar een ander blad. 
Zo ga je niet met klanten om. Ook niet met gasten, cliënten of patiënten.

We hebben allemaal te maken met wachtlijsten. Dat is een feit en niet het punt nu.Het gaat erom hoe je deze cliënt-in- psychische-nood behandelt. Duidelijk informeert en communiceert ook als de informatie teleurstellend is. Met respect en in vertrouwen. Hiermee voorkom je een hoop ellende.

Ons traject gaat verder. De huisarts, zijn werkgever en ik laten hem los als hij op de juiste plek hulp krijgt.
Wij laten hem niet in de steek, dat is in zijn leven al te vaak gebeurd. 

liefs, Esther (06 139 983 67)

Als tiener had ik een bijbaantje in de slagerij van een dorpje. Midden in de winkel stond een bankje, waarop klanten konden zitten. Wachtend op hun beurt. Vaak bleven ze zitten om een praatje te maken met de slager of de volgende klant(en). Over het weer, gebeurtenissen in het dorp en zieke of overleden dorpsgenoten. Eenmaal op straat gingen de gesprekken verder en moesten de boodschappen en het hondje-aan-de-lijn maar even wachten. Ik vond het een raar tafereel ...

De bankjes moesten eruit want elke m2 werd en wordt maximaal benut. Logische looproutes voor een optimale en snelle verkoop. Klanten met haast. Kassa's en weegschalen smolten samen. Contant geld verdween en daarmee ook de (hoofd)rekenkwaliteit van de medewerkers. Het beetje aandacht vloog de winkel uit. In een enkele winkel tref je een bankje of tafel. Hoe vaak zie jij daar mensen zitten? Mensen die even hun aandacht, tijd en verhaal kunnen delen? Soms zie ik ze zitten, meestal alleen ... en eerlijk is eerlijk, ook ik maak geen praatje. Het liefst ga ik snel en anoniem op pad. Bestel online of gebruik de handscanner en met mij velen ...

Ook dit jaar begeleid ik cliënten (coachees) en telkens raakt me de eenzaamheid die ze treft. En die eenzaamheid nestelt zich bij velen. Jongeren, jongvolwassenen, volwassenen en ouderen. Niemand blijft buiten schot. Ongeschoold, laag- en hoogopgeleid | werkend, werkzoekend, studerend, ziek of thuiszittend | alleenstaand, samenwonend en gescheiden. Eenzaamheid wurmt zich door alle lagen van de samenleving.

Afgelopen zomer was ik met mijn vader na de slechtste-nieuws-boodschap uit het ziekenhuis, onderweg naar huis. Verdriet vulde de auto maar zijn woorden 'de zon schijnt elke dag voor iedereen' met de toevoeging dat je soms ontzettend hard je best moet doen, blijven hangen. Die dag zeker.
En nu, vier maanden na zijn overlijden zie ik de zon en voel ik dwars door de kou de warmte. Hoewel er nieuwe zorgen zijn, verdwijnen ze even naar de ochtergrond en besef ik dat het tijd wordt om uit 'mijn holletje in de grond' te kruipen. In beweging te komen met de liefsten om me heen.

Eenzaamheid is mij vreemd maar ik besef heel goed dat er zoveel mensen zijn, die hun stinkende best doen uit het eenzame en diepe dal te komen. Zo nam een cliënt (coachee) vogeltjes in huis; plaatste een ander een bankje in de voortuin, sloot iemand een lidmaatschap bij de sportschool; wordt wonen in een woonvorm overwogen en wil een cliënt zijn woning met anderen delen. Ook wordt een poging gedaan oude contacten nieuw leven in te blazen. Allemaal treden ze uit hun comfort zone omdat ze niet anders kunnen. Ik begeleid ze hierbij zo goed als mogelijk.

De week van de eenzaamheid (28 september - 4 oktober 2023) duurt nog lang, net zoals deze winterse dagen ook. Stilzitten en afwachten, brengt niemand verder. Stap uit je comfort zone en kijk een voorbijganger aan. Zeg eens vriendelijk gedag. Maak een praatje op straat of in de rij bij de supermarkt. Deel een overgebleven maaltijd uit. Doe een kaartje in de bus. Lach terug naar die wildvreemde. Geef een beetje tijd en aandacht. Je hebt niets te verliezen maar kunt de zon bij de ander laten schijnen. En als het nodig is, ik ben Esther en begeleid je graag! 

liefs, Esther (06 139 983 67)

Samen met mijn oudste dochter op pad naar een voor mij onbekende wereld. Zij één, ik één. Allebei een eigen keuze en een eigen verhaal. Zij vanwege de herinnering, ik kies voor iets dat al jaren rondzwerft in mijn hoofd. Ik kies voor mezelf, niet om reacties uit te lokken of te provoceren. Langzaam schud ik het (mezelf opgelegde) verwachtingspatroon van me af. 
Met mijn 50 jaar ben ik zeker niet de oudste, die met een tattoo het pand verlaat.

Een ervaring rijker en voldoende tijd gehad indrukken op te doen, verhalen te horen en afbeeldingen te bekijken. Fascinerend.

Verhalen mensen zijn boeiend. Verhalen van jou in privé, als scholier, student, werknemer, zelfstandige en als werkgever. Wie ben je, wat doe je en waarom? Waar kom je vandaan en waar wil je naartoe? Ben jij wie je wilt zijn?

Met een man van rond de 60 voer ik al enige tijd mooie gesprekken. Ruwe bolster, blanke pit. Geboren en getogen in een Rotterdamse volksbuurt. Weining tijd en aandacht vanuit thuis. Niemand die zich om hem bekommerde. (Nog) steeds op zoek naar waardering en erkenning. Later in zijn privé en werkende leven diverse afslagen gemist of op doodlopende weggetjes beland. Soms daar te zijn waar het verboden was.

Keuzes uitgesteld tot later maar later is nu. Hij komt bij me omdat hij vastloopt. Geïrriteerd, moe maar vastbesloten de komende jaren goed aan te pakken. Af te rekenen met het verleden en voor zichzelf te kiezen. De uitdaging is groot, de weg  lang. Hij gaat ervoor met stapjes voor- en achteruit. Binnenkort laat ik hem los en als hij valt, kan hij zelf opstaan. Soms met hulp. Ik ga ervan uit dat hij durft te delen en te vragen.
Zijn werkgever faciliteerde dit traject en begeleidt hem verder. Hij weet dat hij er niet alleen voor staat maar ook dat hij zelf de sleutel heeft. 

Neem jij beslissingen vanuit je hoofd, je hart of allebei? Durf je niet en laat je je leiden door anderen? Kreeg jij als kind de tijd, aandacht en bevestiging dat jouw unieke versie goed was? Kon je uitvliegen en terugkeren op het nest om uit te rusten, te huilen of bij te tanken? Verliep het anders en voelde je je niet welkom, begrepen of gesteund? Werd je de mond gesnoerd? Al die ervaringen hebben je gevormd.

Zo kun je gewend zijn je altijd aan te passen, te volgen en anderen naar de zin te maken. Om niet boven het maaiveld uit te steken, zet je bepaalde stappen niet. Je gaat mee met de stroom terwijl je diep in je hart andere keuzes zou willen maken. Uit angst om afgevallen te worden en er niet meer bij te horen.

Dit kan een reden zijn waarom je op latere leeftijd vastloopt. Tot voor kort lukte het alle ballen in de lucht te houden, nu stuiteren ze op de grond. Boos op jezelf of op de wereld, verdrietig, gefrustreerd, moe, geïrriteerd, lusteloos en niet in staat jezelf te herpakken. Wat is het dan fijn als je een werkgever hebt, die er voor je wilt zijn. In je gelooft, in goede en in slechte tijden. Ongeacht je opleiding, niveau en achtergrond. Goed werkgeverschap. 

Ben jij op zoek naar begeleiding voor jezelf of een ander? Ik heb een plekje vrij! Informeer vrijblijvend. 

liefs, Esther (06 139 983 67)

Hier schijnt de zon en verwarmen de stralen mijn rug. Al ruim 1,5 uur zit ik op een terras met een pen, schrijfblok, boek en een Italiaans ontbijt in Lecce. Het begin van een paar dagen alleen, ruim 2000 km van huis. 

Ren-je-je-rot, voel je je rot, ben je de rot(s) in de branding, de oude rot-in-het-vak en kom je daardoor onvoldoende aan jezelf toe? Moe maar niet in staat je rust te pakken? Weet je nog wat je leuk vindt? Weet, zeg en doe jij waar je behoefte aan hebt? Of ben je bang voor de mening van de ander? Wanneer kies jij voor jezelf en pak je door? Tijdens de coachgesprekken tref ik cliënten met een gebrek aan energie. Op het werk, thuis of allebei. 

Meestal heb ik aan energie geen gebrek alhoewel ... en dan kom ik mezelf tegen. Mede om die reden ging ik vorig jaar voor het eerst alleen op pad naar Valencia. De reacties liepen uiteen van 'zou je dat wel doen?', 'stoer' en 'agossie'. En ik? Ik vond het spannend maar kwam enthousiast, uitgerust en opgeladen thuis, nadenkend over de volgende trip.

Dit jaar verliep anders. Onverwacht zorgden mijn broer en ik een twee maanden fulltime voor mijn vader en namen we afscheid, terwijl mijn moeder ondertussen via de IC op een verpleegafdeling elders verbleef. Onze oudste vertrok voor zijn studie naar Singapore. Een zomer(vakantie) met zon in overvloed maar van opladen was geen sprake. De batterij raakte langzaam leeg.

Mijn verstand (of was het mijn innerlijke criticus) heeft me geprobeerd af te zien van deze trip. Begrijpelijk want ik ben bovengemiddeld slecht in het vinden van de weg; sta graag schuin achter iemand in nieuwe situaties; laat keuzes aan anderen over en zo kan ik er nog wel een aantal opnoemen. 
Daarbij zou het verdriet om het verlies van mijn vader mee op reis gaan. Zo eentje die onverwacht binnenvalt. Soms blijft hangen of juist snel weer vertrekt.  
Mijn gevoel liet me weten behoefte te hebben aan rust, zonder-sokken-weer, cultuur, een goed boek en aan niks. 

Mijn gevoel en de schop-onder-mijn-kont van het thuisfront zorgden ervoor dat ik boekte.

Een energielek hoef je niet te dichten met een reisje. Het gaat erom dat je goed voor jezelf zorgt. En dat zit 'm in de kleine dingen. Houd je pauze? Is er tijd voor een kletspraatje? Ga je voldoende naar buiten? Besteed je je vrije tijd met wie of wat dan ook? Doe je voldoende leuke dingen? Hobby, spelletje, sport? En kun je dan ontspannen? Alleen, samen of in een groep? 

Dit geldt voor iedereen en het maakt daarbij niet uit wie je bent, welke achtergrond of leeftijd je hebt of welk werk je doet ....

Zo vertelde een uitgebluste cliënt me tijdens de intake dat hij, behalve slecht in zijn vel zat, ook overwoog afscheid te nemen van zijn grootste passie, zijn schapen. Hij beleefde geen plezier meer aan zijn beestjes en de lammertijd leverde enorme stress op. Deze passie zorgde ondertussen voor behoud van ritme en regelmaat, al ervoer hij dat als een belasting.
Hij kreeg geen energie meer van het buiten bezig zijn en dacht dit op te lossen door de boel te verkopen. Tijdens onze gesprekken kwam zijn energielek boven. Hij nam afscheid.  Niet van zijn schapen maar van zijn werk en geniet nu van een nieuwe baan én zijn beestjes. 

Jouw verhaal geeft mij energie. Loop je vast, heb je structureel gebrek aan energie en zie je geen oplossing meer?
Neem vrijblijvend contact met me op. 

liefs, Esther (06 139 983 67)

Dit voorjaar maak ik kennis met een nieuwe cliënt. Een hardwerkende dertiger met een jong gezin. Een beer van een knul met een goeie kop en een vriendelijke stem. Als hij praat valt, het op dat zijn verhaal niet overeenkomt met wat hij uitstraalt.

Zijn leven kent van jongs-af-aan álles. Pieken, dalen, hoop, teleurstelling, kuilen, gaten en bergen. Niet van goud. Van binnen schijnt nog een waterig zonnetje en de wil om te leven is groot maar op deze manier kan hij niet verder. Opgebrand. Leeg. Moegestreden. Kapot.

Zijn werkgever brengt hem bij mij. Die betrokkenheid gaat verder dan het betalen van mijn rekeningen. Zijn leidinggevende praat met hem. Denkt mee en ontziet hem waar mogelijk. Bijzonder want hij is werkzaam in een typische 'mannenwereld' waar niet lullen-maar-poetsen het motto is. Samen probereren we hem binnen boord te houden.

Het verhaal is complex en dus wordt de reguliere zorg ingeschakeld. Ondanks zijn levenservaring is hij daar een onbekende en dat maakt voor hem de stap groot. Dus gaan we samen. Dat is voor mij geen vraag maar een vanzelfsprekendheid.Hij doet zijn verhaal en een wekelijks traject wordt opgestart. In geval van nood mag ik met deze hupverlener overleggen. Waardevolle samenwerking.

De specialistische hulp wordt aangevraagd met een enorme wachttijd als gegeven. Fijn als hij na de telefonische intake het verlossende bericht krijgt dat hij is geslaagd voor het toelatingsexamen. Zo voelt dat. Zelfs als het wachten te lang duurt. 
Het lijntje dun, de boog gespannen en samen overbruggen we de tussenliggende periode. Zijn werkgever geeft hem het vertrouwen, luistert en faciliteert onze gesprekken. Ook nu het langer duurt. Alles om deze sympahtieke cliënt staande te houden. Hij die zo lang zijn best heeft gedaan zijn leven op orde te krijgen. Anderen niet tot last wil zijn en zelfredzaam was tot het echt niet anders ging.

Alle hulp pakt hij met beide handen aan. De liefde voor het leven is groot. De donkere wolk is er elke dag maar eens zal de zon weer schijnen. Dwars door wind en regen. Fier en rechtop. 

Hij kon niet anders dan zijn verhalen delen. Ik kan niet anders dan er voor hem zijn. De reguliere zorgverlener doet hetzelfde en dat geldt ook voor zijn werkgever. Samen. Luisteren. Werken aan herstel. Dat getuigt van goed werkgeverschap. Een werkgever die zijn medeverantwoordelijkheid niet uit de weg gaat; niet afhaakt nu het ingewikkeld is maar zijn medewerker ook waardeert in moeilijke tijden. Ik vind het een groot compliment waard.

Laten we zuinig zijn op elkaar!

Ben jij die werkgever die zich zorgen maakt om een medewerker | die problemen signaleert maar niet weet hoe dit aan te pakken | die preventief aan de slag wil ... neem vrijblijvend contact met mij op, dan bekijken we samen de mogelijkheden. 

We zijn allemaal van waarde. 

groet, Esther (06 139 983 67)

Sinds een poosje speelt de opvlieger elke ochtend voor wekker en sta ik 'aan'. Bijzonder want van een wekker word ik nauwelijks wakker en wakker worden vóór de wekker, da's nog nooit gelukt.

Rustig blijven liggen, been-buiten-boord en dekbed een stuk lager ... hij waait weer over. Boos, gefrustreerd, verdrietig, teneergeslagen? Het helpt niks. Soms lach ik erom en vraag me af of het hierbij blijft. Laat me dan maar snel wennen aan deze hittegolven. Regelmatig? Liever niet maar als het niet anders kan, graag buiten werktijden om

Wat is dit eigenlijk voor onzin. Buiten werktijd? Presteer ik met een gittegolf minder? Daarmee is de link gelegd naar de afgeschreven 50-plusser. Afgelopen weken stonden artikelen hierover in onder meer het AD en het NRC. Het CBS meldt dat het aantal werkzoekenden, langer dan 12 maanden werkloos en ouder dan 45 jaar is gestegen de afgelopen twee jaar van 40.000 naar 48.000. Hoe dan, kijkende naar de huidige arbeidsmarkt.

Ik heb de 50 eind vorig jaar aangetikt en ben dus 'afgeschreven'? LinkedIn meldt dagelijks mooie vacatures. Hetzelfde doen diverse sites als de nationale vacaturebank en de plaatselijke krantjes. Ik ben -als zelfstandige- niet op zoek maar altijd geïnteresseerd in de markt. Als het nodig was, zou ik zonder aarzeling solliciteren. Naïef? Misschien. Overmoedig? Nee. Vertrouwen? Ja, maar met de nodige onzekerheid. En die onzekerheid wordt gevoed. 

Als coach ga ik regelmatig met cliënten op zoek naar hun kracht, kwaliteiten, drijfveren en passie. Wat zorgt voor die twinkeling in de ogen? Dan kan van alles zijn. Ben jij nog blij met je huidige baan? Wil je switchen maar durf je niet? Moet je noodgedwongen op zoek? Wil je van je passie, je beroep maken? Je kunt je hierbij van alles voorstellen. Soms lijkt het alsof je als 50-plusser niet meer mag dromen en dat is onzin. 

Zo'n traject gaat nooit vanzelf. Het is durven, doen, teleurstellingen overwinnen en blijven geloven. Accepteren dat veel maar niet alles meer mogelijk is. Geven en nemen. Zowel voor de werknemer als de werkgever.

Haal die 50-plusser naar binnen. Koester de ervaring want hoe fijn is het als een jonge hond kan worden begeleid door een ervaren kracht. En omgekeerd. Zo gaat het ook met onze honden. Die kleine leert elke dag van onze oude, stabiele en trouwe makker. Hij rent hem voorbij, is feller, energieker en provoceert. Maar er is wederzijds respect. 

Accepteer als werkgever die opvlieger-onder-werktijd en bijkomende emotionele momenten. Maak het bespreekbaar. Net zoals je aan een jonge collega vraagt of hij het weekend heeft doorgehaald. Als werkgever heb je ook begrip voor die collega die pas een kindje heeft gekregen en wiens nachtrust verre van optimaal is.

Bundel de krachten, zorg voor variatie in je personeelsbestand en zet je deur open. Wedden dat er dan meer ogen zullen twinkelen? 

Bladerend door mijn agenda van 2020 kom ik van alles tegen. Doorgestreept. De tijd-van-toen bepaalde tot niet zo lang geleden de vulling van onze agenda's of beter gezegd, het gebrek aan vulling. Mijn voornemen in 2020 was doorgestreept.

Met de tijd voor ons draai je de tijd-van-toen niet terug.

Elk jaar wil ik een aantal activiteiten organiseren in of vanuit mijn locatie. Activiteiten die geen geld opleveren maar ook geen geld kosten. Activiteiten georganiseerd door mezelf en anderen. Activiteiten die bijdragen aan een interessante | leerzaame | prettige | gezellige | uitdagende tijd voor én met elkaar. 

Zo stond de coronaproof-little-cozy-winterfair vorig jaar op de agenda en was er een sportief evenement het jaar ervoor. Inmiddels vinden in mijn ruimte intervisie bijeenkomsten en netwerkevenementen voor vrouwelijke ondernemers plaats.

Op woensdag 22 juni 2022 wordt de inspiratie-ochtend daaraan toegevoegd.
Welkom zijn werkenden, zzp'ers, starters en iedereen die het thuiswerken beu is. 
Vanaf 8 tot 1 uur heb je voor EUR 15,00 een werkplek op een unieke locatie in het achterhuis van onze verbouwde boerderij midden in het dorpje Gellicum. 
Je zoekt een plekje, logt in en gaat aan de slag. Er is voldoende rust en ruimte zowel binnen als buiten. 
Een flexwerkplek vanuit een nieuwe locatie die vertrouwd aanvoelt. Een thuis voor die ochtend. Een kleinschalige plek waar je in stilte kunt werken maar je ook de mogelijkheid hebt te klanken. Vanzelfsprekend met wifi, koffie, thee en lekkers.
Daar is zeker tijd voor.

Tijd voor elkaar of tijd voor jezelf. Tijd om te doen of tijd om te denken. Tijd om te geven of tijd om te nemen. Tijd om te zaaien of tijd om te oogsten. De hoeveelheid tijd is onbeperkt. De tijd die jij hebt, is begrensd. Voor de meesten een onbekende factor maar voor een aantal bepaald. 

Tijd is mijn vijand want ik ervaar altijd een tekort. Mijn agenda's van vroeger laten een vergelijkbaar beeld zien. Moe? Vroeger nooit terwijl ik nu soms al moe word van enkel de gedachte ... maar ook blij met de gevulde dagen.

Ik heb trouwens een papieren agenda. Dit jaar de familie agenda van Fiep Westendorp, helemaal voor mij alleen. Niet omdat ik die agenda per se voor mezelf wil houden, wel omdat ik gestopt ben met het agendabeheer van ons gezin. En wat word ik blij van nog te vullen pagina's, leuke tekeningen en bijbehorende herinneringen aan vroeger. 
Steeds vaker besef ik dat mijn agenda er over een aantal jaar hetzelfde uit zal zien als die van mijn ouders en andere ouderen nu.Een agenda waarin tijd wordt opgeslokt door medische afspraken. Fijn dat het kan en dat er mogelijkheden zijn tijd te kopen maar confronterend tegelijk. Tijd voor doktersbezoeken, controles, onderzoeken, operaties en herstel(tijd). Een beperkte tijd vol met vraagtekens. 

En daarom is het hoog tijd het voornemen van toen te realiseren.

Maak jij er tijd voor in je agenda? Je bent van harte welkom op 22 juni 2022. 
Interesse, aanmelden, vragen? Ik hoor het graag. 

Lieve groet,
Esther

esther@nineroomforcoaching.nl | 06 13 99 83 67 | www.nineroomforcoaching.nl 

Mensen die hun winterdip nét achter zich hadden gelaten, moesten gisteren overleven. Komende week belooft niet veel anders. Dit weer is niet-normaal gezien de tijd van het jaar. Alhoewel ... doet april niet 'wat 'ie wil'? En wat is eigenlijk normaal? Hoe normaal ben jij?

In de wereld is zoveel niet-normaal. Lees de krant, kijk om je heen en het lijstje wordt steeds langer. 

Buiten zie ik perenbloesem en sneeuw. Wandelend langs de slootkant vind ik nestjes met eenden- en ganzeneieren. Terwijl ik verder loop, doet een kievit hard haar best om mijn honden af te leiden van haar nestje. Ik zie een jong haasje liggend in het verse gras met een laagje sneeuw en ... het stemmetje dat mompelt, het is toch niet-normaal!

Niet-normaal. Soms prachtig maar ook onhandig, verdrietig, teleurstellend, angstaanjagend en eenzaam. 

De gans zwemt terug naar haar nest. Ze houdt de eieren warm, vrij van sneeuw en ik vraag me af of ze geen last heeft van een koude kont. Geen gans, die zichzelf deze vraag stelt. Deze watervogel handelt naar gelang de omstandigheden en broedt.

Wandelend denk ik terug aan de ACT-opleiding (ACT-guide, Gijs Jansen) die ik eerder dit jaar heb gevolgd. Boeiende materie en dito cursusleiders. Een gevarieerde groep deelnemers in leeftijd, achtergrond, opleiding en allemaal een rugzak gevuld met (niet-)normale ervaringen.
Ervaringen en eigenaardigheden waardoor je bent wie je bent. Die je laten lachen & huilen, die je angst geven en kracht, die je frustreren, je creativiteit aanwakkeren en die je kunnen hinderen om te zijn wie je bent. 
En missschien zijn die rugzakken ook gevuld met testuitslagen van onderzoeken, stoornissen, gekke trekjes en zoveel meer. Zullen we proberen die niet-normale dingen te accepteren? Van onszelf? De ander? 

Ik ben ervan overtuigd dat de afstand naar het niet-normale kan worden overbrugd, als je die stap zet. Elkaar een hand, schouder of arm geeft ook als diegene er niet-normaal uitziet, gek lacht, raar praat, je niet aankijkt of moeilijk loopt. Laten we stoppen met vergelijken en accepteren wat er is. 

Weegt bij jou die gevulde rugzak te zwaar | sluit je je op of af | ben je eenzaam | lukt het niet jezelf te zijn | is er niemand met wie je dit kunt delen | vliegen de muren op je af of word je gek van je gedachten | lijkt iedereen normaal behalve jij? Duurt dit al veel te lang?

Vraag hulp of begeleiding! Maak het bespreekbaar en weet dat we allemaal onze gekkigheden en ervaringen hebben.
Ik ben Esther, coach en ga graag met je op pad. Benieuwd naar wie je bent en waar je last van hebt.
Bel, app (06 13998367) of mail me. Vrijblijvend en welkom!

Opgegroeid en woonachtig in de klei van het rivierenlandschap in de Betuwe is mijn rugzak gevuld met ervaringen & eigenaardigheden. Leg je ze naast het meetlint dan worden ze vast als niet-normaal beschouwd. Inmiddels vind ik dat prima. Nou ja, meestal. 

Mijn eigenaardigheden geven me energie, creativiteit en doorzettingsvermogen.
Soms werken ze flink tegen en heb ik er last van. De ander trouwens ook. Mijn thuisfront wijst me erop en haalt me eruit als ik dreig te verzanden. Luisteren naar mezelf en mijn omgeving blijft een grote uitdaging. Mezelf minder serieus nemen ook. Maar het helpt en het is net als met het weer, de zon gaat dan weer schijnen.

Liefs, Esther

Houd je uit angst vast aan het verleden? Sla je op tilt bij een verandering? Blijf je oneindig wikken & wegen? Zie je mogelijkheden maar durf je niet? Kun je geen afscheid nemen, ook niet van spullen? Is er die eeuwige twijfel? Blijf je uitstellen? Heb je last van druk van buitenaf? Of het nou om werk, studie of privé leven gaat. 

Je herinnert je vast iemand, die je vertelt dat vroeger álles beter was ... of ben jij zo iemand die de euro terugrekent naar de gulden? Een telefoonnummer draait op een mobiel?
Keuzes vroeger leken eenvoudig. Op de middelbare school had je twee vakkenpakketten. Je veranderde weinig van baan. Winkelen ging je twee keer per jaar. Het aanbod was overzichtelijk en vaak op kleur. Je vrijetijdsbesteding was beperkt. Je haalde een frietje, Chinees of pizza. En het eten? Dat was vroeger beter.

Alles verandert en het tempo ligt soms hoog. Keuzes zijn oneindig. Geslacht is bespreekbaar. Relaties in talrijke vormen. De wereld op reisafstand. Schoonheid te koop. Sporten in alle varianten. Vrije tijd? Naar keuze in te vullen. Studierichtingen in overvloed. Een andere baan, het nieuwe normaal. 

Keuzes vandaag kunnen morgen weer anders zijn. Hoe ga jij hiermee om?

Velen passen zich snel en gemakkelijk aan. Een verandering van bijvoorbeeld werk, studie of relatie brengt ze niet of slechts even uit evenwicht.
Voor twijfelaars en zij die graag vasthouden aan het oude vertrouwde is dit een ander verhaal. 

'Lang geleden wilde ik wel maar durfde niet ...' als eeuwige twijfelkont, gevoelig voor reacties uit mijn omgeving, met angst voor het onbekende en vasthoudend aan het vertrouwde ... maar met steun van het thuisfront, de kritische noot van vrienden, af en toe met hulp van een deskundige, moed, vertrouwen, (meestal) gezonde spanning en inzet zette ik de stap. En het eeuwige twijfelstemmetje stapte vrolijk met mij mee. 

De weg ernaartoe was er eentje met (zelf aangelegde) hobbels en kuilen. Dat het geen gladde baan is, is fijn want ik houd niet van 'saai'. Er is geluk, plezier en voldoening. Natuurlijk soms ook teleurstelling. Spijt? Nooit! Twijfel ... hoort bij mij.

Sinds die dag begeleid ik mensen in de stappen die ze (on)bewust willen zetten. Bij keuzes die ze maken. Ze leren omgaan met de twijfel. Zetten zij zichzelf in hun kracht. Vinden een weg in het verleden. Kijken uit naar de toekomst. Dat kan op vele fronten, zoals je gezondheid - werk - relatie en studie.

Als jij ervoor open staat, jezelf een kans wilt geven en bereid bent met jezelf aan de slag te gaan ... dan begeleid ik je ontzettend graag. Welkom!

En ja sommige dingen blijven. Dus ik eet nog steeds een Raider in plaats van een Twix, draai een nummer op mijn mobiel en reken huizenprijzen terug naar guldens. Verandering is niet mijn sterkste punt, twijfel evenmin maar over die vier rechts onder in de foto heb ik nooit getwijfeld .... ook al brengt dat viertal steeds verandering.

Liefs,
Esther

Als het lontje korter wordt, ik regelmatig onredelijk ontplof, de herfst zich aandient en de korte winterdagen op de loer liggen, alle zin om te zorgen, ontbreekt ... is het tijd de stap te zetten.

De wijze woorden van mijn therapeut tijdens en na mijn burn-out een jaar of zes geleden staan me weer helder voor de geest. 'Esther, jij hebt ruimte nodig voor jezelf én je moet daarbij ook kiezen voor jezelf'.

Wat heeft dat lang geduurd ... helemaal alleen voor mezelf kiezen. Op pad in mijn uppie. Niet wachten tot het nieuwe jaar met goede voornemens maar direct handelen en zo vertrok ik naar Valencia in de herfstvakantie.

Al een paar jaar lonkt die uitdaging. Alleen op pad. Voor iemand die niet goed kan kiezen, rekening houdt met álles en een goed gevulde agenda heeft, is dat een uitdaging. Het thuisfront staat achter me. En toch heb ik voldoende redenen om me achter te verschuilen en het niet te doen.

Valancia. Alleen. Met boek, kaart, telefoon, laptop, zomerkleding, zonnebril en zonder enige verplichting. Ik heb geboekt en ga met lieve, welgemeende berichtjes; tips & tricks en reisboekjes op pad.

Rust daalt neer en ik voel me prima. Pak vanaf het vliegveld in de schemer de metro. in plaats van een taxi en ben nu al trots. Het kleine B&B l'Esplai Valencia vind ik -bijna- in één keer goed. En niemand heeft commentaar.

Het plekje is inspirerend. Het is laat en ik ga op pad. Voor het eerst dineer ik in mijn uppie. Het boek in mijn tas blijft op dezelfde plek want met de minimale verlichting en de kwaliteit van mijn ogen valt geen letter te ontcijferen.

Geen plan. Geen agenda Geen druk. Geen keuzestress. (Bijna) geen twijfels. Niks hoeven. Komende dagen kom ik erachter of én hoe lang ik dit volhoud.

De volgende ochtend schijnt de zon. Buiten en van binnen. De vriendelijke, behulpzame en gastvrije gastvrouw zorgt ervoor dat ik (alweer) buiten mijn comfortzone treed. Ze serveert een sapje van wortel, appel en gember. Niet mijn keuze wel een goede. 

Vandaag en alle dagen erna probeer ik tevergeefs vriendjes te worden met google maps. Gelukkig schijnt de zon; is er niemand die zich irriteert aan de extra meters, rondjes en blokken die ik loop en fiets. Telkens opnieuw. 

Na 6 dagen zon, cultuur, natuur, stad en zee is het fijn naar huis te gaan. Ik heb niks en niemand gemist maar weet dat de rijkdom thuis hier mede aan bijdraagt. Zij gunnen mij deze reis. 

De boeken zijn gelezen; blogs geschreven en ik ben uitgerust. Genoten van de stilte maar ook blij met de reuring die voor de deur staat.

Ik zorg met liefde voor mijn gezin, mijn cliënten, gasten bij @nine room maar moet echt beter voor mezelf zorgen. Valencia was een goed. begin. De warmte en energie neem ik mee en er is genoeg om te delen. Het is oké als ik wat voor mezelf bewaar ... tot de blaadjes weer gaan groeien.

Mocht jij je hierin herkennen? Behoefte hebben aan een coachend gesprek? Met ruimte, tijd en aandacht voor jou? Neem vrijblijvend contact op, Voorkomen is echt beter dan genezen en daarvoor hoef je niet naar Valencia. 

Als coach heb ik dit jaar bijzondere gesprekken met mooie mensen en uiteenlopende vragen. Vaak denken zij dat ik volledig in balans de boel strak geregeld en op orde heb. En daarom dit …

VIJFTIG per vandaag,
Ontbijt-op-bed en toegezongen door man en kids. Druk aan het voeteneind. Een waardevol moment.
Gezond op een botontsteking-in-mijn-kaak na want tsja met 49 moest ik toch echt aan een implantaat. Mijn lichaam vindt mij daarvoor blijkbaar te jong en is vol in de weerstand. Snap ik best…). Ben benieuwd wie er met de winst vandoor gaat.

Ik voel me nog hetzelfde als gisteren maar besef heus wel dat ik ruimschoots over de helft ben. Zie het verval intreden, heb ogen die soms weigeren, een grijze haar die echt niet meer verdwijnt, borsten die niet meer beha-loos kunnen en de overgang klopt aan de deur. Dat die gebarricadeerd is, begrijp je vast.

Vrijdag geen feest-met-band in ons achterhuis. Dat moet noodgedwongen wachten. Wel schuiven mijn ouders aan. Waardevol want het afgelopen jaar is er in onze kring veel afscheid genomen van een ouder maar ook van vrienden. Koester wat je hebt!

Vanaf vandaag ga ik écht proberen mijn lichamelijke ongemakken te accepteren | probeer ik niet meer het maximale uit de dag te halen | pak ik op tijd mijn rust | zeg ik wat vaker ‘nee’ en weet ik dat het misschien gaat lukken … soms.

En ja, wijsheid komt met de jaren net zoals levenservaring. De levensverhalen van cliënten dragen hieraan bij. Jullie open- en eerlijkheid zijn voor mij van onschatbare waarde. Het vertrouwen … dankjewel!

Altijd geef ik aan dat je jezelf niet hoeft te veranderen, een beetje bijsturen is in de meeste gevallen voldoende. Het wordt weer eens tijd dat ook tegen mezelf te zeggen.

Laat me zijn, wie ik ben. Me verliezen in het moment | blij zijn als een kind | af en toe huppelen van geluk | verdriet beleven op mijn manier.

Ik ben en word nooit gelijkmatig, ook al zou dat zo goed zijn voor mijn haperende schildklier. Mijn positiviteit, enthousiasme, tomeloze energie (met dank aan
schildkliermedicatie), wilskracht, doorzettingsvermogen, creativiteit brengen veel.

En duaal als ik ben, is er behoefte aan stilte, rust en alleen-zijn. Extravert en introvert. Snel en langzaam. Zwart en wit. Los van alles, altijd zin in de dag en bang niet genoeg tijd te hebben voor alle leuke dingen, die er nog te doen zijn. Levenslust.

Wellicht accepteren jullie dit al lang van mij … maar doe ik er zelf een beetje langer over maar hé ik ben al 50 dus eens moet het lukken.

Liefs,
Esther

Welkom!

Binnen alle beperkingen kijken we naar de mogelijkheden. 

Op zaterdag 27 november 2021 ben je van harte welkom op onze litte cozy winterfair in Gellicum. De deuren zijn geopend van 12 - 18 uur.

Enthousiaste zelfstandigen met een creatieve passie ontvangen je graag in ons achterhuis met leuks & lekkers. De ruimte is gevuld met cadeautjes die je nergens in de winkel vindt.

Een greep uit het aanbod: decoraties voor in huis, zelfgeregen sieraden voor jong en oud, kussens, gehaakte manden & hangers, zelfgemaakte honing en bonbons, heerlijke winterse soep, (kerst)kransen & toeven voor aan de deur en trendy gebreide wollen mutsen.

Koffie, thee en warme chocomelk en lekkers staan klaar. Helaas is het vanwege de huidige maatregelen niet mogelijk om gezellig samen aan tafels te zitten. Maar staande en met respect voor afstand kan er best nog wel wat. 

Neem je mondkapje mee, houd afstand en blijf bij klachten thuis. Kom je liever op een ander moment? Ook dat kan! Bel, mail of app 06 13 99 83 67 (Esther). We zien je graag. 

Gratis toegankelijk. Parkeren op de groenstrook tegenover het huis. Betalen graag contant of met een tikkie QR-code. 

Groet,
Merja, Marja, Sietla, Arno, Gabriëlle, Astrid, Sophie, Betty, Hanneke, Madelon, Marjan, Lieke, Jent en Esther

'Ik vind er niks meer aan'. 'Elke dag lijkt op de volgende en de vorige' en 'het weekend is ook hetzelfde'. Het is februari 2021 en voor het eerst sinds Corona deel uitmaakt van ieders leven, balen mijn kids en doet gelatenheid haar intrede.
Als moeder van dit viertal vind ik dat we niet mogen klagen. We zijn gezond. Hebben voldoende ruimte binnen, kunnen naar buiten met én zonder hond. Gewoon.

Eentje mag vanwege haar examenjaar 'gewoon' naar school. Gewoon is niet gewoon. Alle ramen en deuren staan open. Het is kil, koud en afstandelijk in de tot lokaal omgetoverde gymzaal.
Docenten zijn er wel en soms ook niet. Zijn ze er niet dan wordt de les vanuit huis gegeven. Van de eindexamenkandidaten wordt wel verwacht dat ze op school zijn. In de kou starend naar een scherm. Ongewoon. 
In de pauze niet samen aan tafel. Dat is te dichtbij. De getroffen maatregelen zijn begrijpelijk. En ja, we doen allemaal ons best. Maar in zo'n eindexamenjaar hoor je te knallen, te lachen, te delen en te genieten van en met elkaar. Samen. Dichtbij. Gewoon.

De oudste volgt een internationale studie maar hij heeft zelfs de universiteit en zijn studentenstad nog niet van dichtbij gezien. En dat is 'gewoon' Rotterdam. Kennismaken met zijn (internationale) studiegenoten zit er -behalve via beeldschermen- niet in. Het samenwerken, verloopt via dezelfde schermen. Het nieuwe gewoon?

Goede momenten zijn er zeker. Lekker samen lunchen. Geen stress tijdens het avondeten omdat er altijd iemand moet sporten. We hebben mooie gesprekken, discussies en af-en-toe ontploft een bommetje. Bijzonder zijn de wandelaars en fietsers die we vroeger alleen tijdens de bloesemtocht maar nu dagelijks tegenkomen. Iedereen lijkt de klompenpaden te ontdekken en te genieten van modderweggetjes, paadjes en weilanden. De levendigheid op het platteland is toegenomen en vormt een contrast met de stilte in de stad.

Voor ons gezin draait het leven in aangepaste vorm door. Voor veel anderen is dit niet het geval. Wat als je werk en daarmee je inkomen wegvalt? Je werk, mantelzorg en thuisonderwijs moet combineren? Je alleen woont, thuiswerkt en daardoor nog meer alleen bent? Het gebrek aan sociale contacten je opbreekt? Wat als je nóg langer moet wachten op een operatie? Als je niet naar buiten kunt omdat het niet veilig is? Of omdat de ruimte ontbreekt. Talloze schrijnende situaties aan de orde van de dag.

Loop er niet te lang mee rond. Als coach kan ik je verder helpen. Uit de knoop tijdens een wandeling of in mijn gastvrije ruimte. Ik zie je graag. Gewoon omdat het kan en soms zo nodig is. Niet aarzelen. Bellen of appen. Dat kan nog steeds gewoon. Net als vroeger.

Liefs,
Esther

2020 - een bijzonder jaar voor iedereen. Een jaar om te onthouden én snel te vergeten. Te koesteren en te verwerken. Komende dagen zijn anders. Binnen alle beperkingen ga ik voor fijne dagen-in-afgeslankte-vorm. Op het eten na ..).  

Het afgelopen jaar heb ik geprobeerd de mogelijkheden binnen het onmogelijke te zien. En wat is het dan fijn als (kleine) groepen de weg naar @nine room for coaching weten te vinden. Coachees zich melden.                                                    Jullie hebben mij het vertrouwen gegeven in de toekomst. Dankjewel! En wat zou het fijn zijn als de corona eindstreep in zicht komt. Zover is het nog niet en dus roeien we met de riemen die we hebben. Zorgen we goed voor onszelf en elkaar.

Ik wens je -net als in het bericht hieronder- veel grage dagen. Wees lief voor jezelf en de ander. En zie je iemand worstelen met deze dagen? Luister. Oordeel niet. Spaar je knuffels op en deel ze op een later moment. Dat komt .... echt.

Liefs, Esther

Vanochtend buiten zag ik mensen wandelen | hardlopen | samen | alleen | met of zonder hond | naar de kerk | revalideren | onderweg. Prakkiseren | Genieten.

Ik wens je fijne dagen. Wees lief. Voor jezelf en de ander. En zie je iemand worstelen met deze dagen? Luister | geef een knuffel en oordeel niet.                                                                                                                                     
@nine room for coaching wenst je voor 2020 veel 'grage' dagen en wat dat zijn mag je zelf bepalen. Grage dagen zijn simpelweg dagen, die je het liefste hebt.       

Iedereen die het afgelopen jaar voor 'mijn grage dagen' heeft gezorgd: dankjewel!

Liefs, Esther

Ben jij die zelfstandig ondernemer zonder personeel | (bijna) starter | twijfelaar én vind je het leuk samen vanuit een unieke locatie te werken?

Meld je dan aan voor de inspiratiesessie op locatie op donderdag 27 juni 2019. Tussen 9 uur en half 1 kun je bij @nine room je laptop openklappen en aan de slag. Samen drinken we koffie, thee met wat lekkers. Natuurlijk kun je netwerken. Ook voor vragen, opmerkingen, tips en ideëen ben je van harte welkom. Deelname is gratis. Delen ook. Net als parkeren. Als jij je aanmeldt per mail ontvang je van mij een bevestiging. Wacht niet te lang want vol = vol.

Ik kijk uit naar je komst!  

Groet, Esther